«Stay hungry. Stay foolish».

Με το κείμενο αυτό δουλέψαμε την προηγούμενη βδομάδα στην Β λυκείου. Αφιερώσαμε ένα δίωρο στην επεξεργασία ολόκληρης της ομιλίας (και των τριών ιστοριών). Στην σημερινή ανάρτηση περιορίζομαι σε μια ενδεικτική παρουσίαση της δουλειάς μας στην πρώτη ιστορία. 

«Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου»

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011

ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ φέτος, 2011, ο αμερικανός επιχειρηματίας Στιβ Τζομπς, 56 ετών, συνιδρυτής, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Apple, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του.

Ο Στιβ Τζομπς πριν από λίγες μέρες υπέβαλε την παραίτησή του «κουρασμένος και αδύναμος» από την αρρώστιά του. Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start». Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τη μεταφράσαμε, και τη δημοσιεύουμε ολόκληρη σήμερα, στο «Ανθρώπων Εργα και Ημέρες».

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

1Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Ολα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Ετσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Ετσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Επειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Ετσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ηταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλ' αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Εμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Ετσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα. Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Ετσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.filoftero.blogspot.com ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://news. stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

Ερωτήσεις

1. Ο Στιβ Τζομπς:

Α) είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Στάνφορντ

Β) είναι απόφοιτος του Reed

Γ) δεν είναι απόφοιτος πανεπιστημίου

2. Ο Τζομπς, σύμφωνα με την επιθυμία της βιολογικής του μητέρας:

Α) υιοθετήθηκε από γονείς επιστήμονες

Β) υιοθετήθηκε από γονείς μέσης/κατώτερης μόρφωσης

Γ) από κανέναν από τους παραπάνω

3.  Ο Στιβ Τζομπς αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του:

Α) επειδή ήταν αφελής

Β) επειδή οι γονείς του το ζήτησαν

Γ) επειδή το κόστος των σπουδών του ήταν πολύ μεγάλο

4.   Στο διάστημα που φοιτούσε ως drop-in

Α) η ζωή του ήταν ρομαντική

Β) έπινε Κόκα Κόλα, που την αγόραζε 5 σεντς τη μία

Γ) ήταν δυστυχισμένος, γιατί η ζωή του ήταν δύσκολη

Δ) του άρεσε η ζωή του με όλες της τις δυσκολίες

5.  Στην πανεπιστημιούπολη

Α) εντυπωσιάστηκε από τις αφίσες στους δρόμους

Β) έγραφε τις ταμπέλες με τα ονόματα των καθηγητών για τα ντουλάπια και τα συρτάρια τους

Γ) παρακολούθησε τη σχολή καλλιγραφίας στο Κολέγιο Reed

6. Στο σχεδιασμό του πρώτου υπολογιστή Macintosh

Α) αντέγραψε τα Windows

Β) ενσωμάτωσε στο Mac τις γνώσεις που απέκτησε  στο μάθημα της καλλιγραφίας

Γ) τα PC δεν διαθέτουν σήμερα καλλιγραφικές γραμματοσειρές

7. Στην πρώτη αυτή ιστορία ο Τζομπς έδωσε τον τίτλο: πώς να ενώνεις σημεία

Α) ποια γεγονότα της ζωής του ή ποιες δικές του αποφάσεις ονομάζει «σημεία»;

Β) Πώς ενώνονται τα σημεία;

Γ) Σε ποιο συμπέρασμα τον οδηγεί η ένωση των σημείων;

Δ) Θα χαρακτηρίζατε το συμπέρασμα α. Αισιόδοξο, β. Απαισιόδοξο

8. Γιατί διάλεξε να πει αυτή την ιστορία στους φοιτητές την ημέρα της αποφοίτησής τους;

9. Τι απήχηση είχε η ομιλία του Τζομπς  στο ακροατήριο του Στάνφορντ;

10. Ποιες σκέψεις  και συναισθήματα προκάλεσε σε σένα η ιστορία αυτή;

Να τα παρουσιάσεις σε ένα μικρό κείμενο (± 200 λέξεις). Το κείμενο αυτό το γράφεις, για να το στείλεις με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ως απάντηση σε έναν φίλο σου:  στο τελευταίο του mail σου έγραφε για οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα και σου φάνηκε πολύ απαισιόδοξος και απογοητευμένος.   

Έκθεση Β΄ Λυκείου

Κατά τη διδασκαλία της είδησης είναι απαραίτητο να αναφερόμαστε στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με κάποιο επιπλέον υλικό, μιας και το σχολικό εγχειρίδιο είναι πλέον, από πλευράς κειμένων, ξεπερασμένο. 
Φέτος αφιερώσαμε ένα  δίωρο μάθημα (έτσι ήταν τουλάχιστον ο αρχικός προγραμματισμός) στο θέμα και ως αφόρμηση για την προσέγγισή μας χρησιμοποιήσαμε το υλικό που ακολουθεί. Η ανταπόκριση και το ενδιαφέρον των παιδιών ωστόσο επέβαλε ως αναγκαίο ένα δίωρο ακόμη.   

Για την καλύτερη οργάνωση του μαθήματος η τάξη ήταν χωρισμένη σε ομάδες και χρησιμοποιήθηκαν  φύλλα εργασίας. 

 Τα κείμενα προέρχονται από την ηλεκτρονική έκδοση των εφημερίδων Έθνος και Καθημερινή, ενώ από την ίδια έκδοση της Κ επιλέχθηκαν και τα σχόλια των αναγνωστών. Στα τελευταία διατηρήθηκε η ορθογραφία και η στίξη, καθώς κρίθηκαν χρήσιμα για διδακτικούς λόγους, αξιοποιήθηκαν δηλαδή κατά τη διδασκαλία, όπως άλλωστε και η γλώσσα των σχολίων.

Εφημ. Έθνος 15-8-2013

Σάλος στο διαδίκτυο για τον 19χρονο «τζαμπατζή» της Λένας Διβάνη

ΠΟΙΟΙ ΤΑΧΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΗΣ

Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε στο διαδίκτυο ο, μέσω twitter, χαρακτηρισμός «τζαμπατζής» της Λένας Διβάνη της τον 19χρονο νεαρό που έχασε τη ζωή του πηδώντας από το τρόλεϊ για να αποφύγει το πρόστιμο.

Λίγες ώρες μετά την είδηση, η συγγραφέας και καθηγήτρια Λένα Διβάνη, έγραψε στον λογαριασμό της στο twitter: «Συμπέρασμα: οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά της γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει έξω από το όχημα. Λογικό».

Αμέσως, τόσο ο λογαριασμός της στο Twitter όσο και στο Facebook κατακλύστηκε από εκατοντάδες σχόλια χρηστών, οι οποίοι εξέφραζαν την οργή τους, ξεπερνώντας αρκετές φορές και τα όρια της ευπρέπειας.

Τα πυρά των χρηστών δέχτηκαν και δύο συγγραφείς οι οποίοι τάχθηκαν στο πλευρό της συγγραφέα.

Ο συγγραφέας-βουλευτής Πέτρος Τατσόπουλος έγραψε στο λογαριασμό του στο Facebook: «Η Λένα Διβάνη χρησιμοποίησε μια λάθος λέξη τη λάθος στιγμή. Οι αγαπημένοι της συμπολίτες, που δεν κάνουν ποτέ λάθος, άτεγκτοι και αψεγάδιαστοι, έσπευσαν να την λιντσάρουν. Εδώ και της ώρες δεν είναι ούτε συγγραφέας ούτε πανεπιστημιακός ούτε τίποτε. Είναι η Λάθος Λέξη. Ελλάδα 2013. Το πανηγύρι της μοχθηρίας», με αποτέλεσμα να ακούσει κι της τα... εξ αμάξης από της χρήστες του μέσου κοινωνικής δικτύωσης.

Τις απόψεις της Λένας Διβάνη συμμερίστηκε και ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, κάνοντας «like» και δηλώνοντας ότι είναι κάθετος στο «ανθρωποφαγικό λιντσάρισμα». «Μια φράση που έλεγε ότι το τραγικό ατύχημα δεν σημαίνει ότι είναι ρουφιανιά το επάγγελμα του ελεγκτή δεν είναι δυνατόν να καταλήγει σε τέτοιο παραλήρημα μίσους», σχολίασε ο συγγραφέας.

Σε διαφορετικό μήκος κύματος ήταν η τοποθέτηση της Έλενας Ακρίτα, η οποία έγραψε στο Facebook:

«Να συγχαρούμε θερμά όλους εσάς που λέτε «ο 18χρονος να πλήρωνε εισητήριο». Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που παίρνετε και δίνετε πάντα απόδειξη. Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που δεν παρκάρετε ποτέ παράνομα. Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που δεν ρίξατε ποτέ σκουπίδι έξω από κάδο. Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που δεν μπορείτε να καταλάβετε τον τρόμο της παιδιού που δεν έχει ένα ευρώ στην τσέπη. Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που αποκαλείτε του άνεργους τζαμπατζήδες. Είστε οι ίδιοι νομοταγείς πολίτες που πιστεύετε πως από τα οχήματα πηδάνε «τα παιδιά των άλλων»... Γιατί αυτές είναι οι ζωές των άλλων. Κι αυτοί είναι θάνατοι των άλλων. Για ένα κωλοεισιτήριο. Ντροπή!»

Τέλος, τη δική του άποψη για τον τραγικό θάνατο του 19χρονου εξέφρασε μέσω twitter ο πρώην υπουργός Γιάννης Ραγκούσης. Ο κ. Ραγκούσης, με σαφείς αιχμές κατά της Λένας Διβάνη, ανέφερε ότι «το δραματικό τέλος του παιδιού είναι αιτία για να κλάψει κανείς και όχι ευκαιρία για να γράψει για ελεγκτές, για τζαμπατζήδες και για δωρεάν κάρτες μετακίνησης».

Εφημ. Καθημερινή 22-8-13

Ο λεκτικός κανιβαλισμός στα κοινωνικά δίκτυα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

 Ευτυχώς για τη συγγραφέα Λένα Διβάνη οι χρήστες του twitter στην Ελλάδα δεν ξεπερνούν τους μόνιμους κατοίκους του Δήμου Θεσσαλονίκης (375.276, απογραφή 2011). Δυστυχώς για την ίδια, το δικό της tweet για το τραγικό περιστατικό με τον θάνατο του 19χρονου στο τρόλεϊ το βράδυ της 13ης Αυγούστου αναπαράχθηκε αστραπιαία όχι μόνο μέσα από το twitter αλλά και από το facebook: και στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης οι Ελληνες χρήστες δίνουν πολύ πιο δυναμικό «παρών». Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα αριθμούν 4.663.088 άνδρες και γυναίκες, όχι λιγότεροι από τους ιδιοκτήτες I.X. στην Ελλάδα. Αν ευσταθούν οι αριθμοί, σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας παρακολούθησε live τον λεκτικό κανιβαλισμό που ακολούθησε μια ατυχής δήλωση, διατυπωμένη την πιο λάθος στιγμή.

Ετσι η ιστορικός και συγγραφέας πήρε τις τελευταίες ημέρες μια πικρή γεύση για τη σαρωτική δύναμη και την επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στο Ιντερνετ. Η έμμεση απολογία της (σ.σ. την ώρα που «τουίταρε» δεν γνώριζε την τραγική κατάληξη του συμβάντος) τροφοδότησε εκ νέου τα μέσα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που «δημόσιο πρόσωπο», συγγραφέας, καλλιτέχνης εν γένει, ή δημοσιογράφος πέφτει θύμα μιας ψευδαίσθησης: ότι, δηλαδή, μια παρόρμηση της στιγμής, όπως αποτυπώνεται αυθόρμητα στο facebook ή στο twitter, παραμένει καλά προφυλαγμένη στα όρια μιας ιδιωτικής και οπωσδήποτε «ανεπίσημης» σφαίρας.

Αλλά δεν είναι τα social media το νέο κατεξοχήν γήπεδο του δημόσιου λόγου; Δίνουμε τον λόγο σε ανθρώπους που με την μία ή την άλλη ιδιότητα μπορούν να εμπλουτίσουν αυτήν την τόσο επίκαιρη συζήτηση. Σε εσάς.

 Σχόλια αναγνωστών

Eίναι να απορεί κάποιος, πώς είναι δυνατόν κανείς να βρίσκεται σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, είτε λέγεται facebook ή twitter ή δεν ξέρω γώ τι.

Θέλεις να πείς την άποψή σου και να ακουστεί. Εντάξει, δεκτόν και απαραίτητο. Γράψε ένα μήνυμα, στείλε ένα σχόλιο, ένα κείμενο, υπάρχουν χίλιες δυό λύσεις.

Αφού ξέρεις ότι ακόμα και εάν δεν είσαι δημόσιο πρόσωπο, στα μέσα δικτύωσης, υπάρχουν άνθρωποι, απόλυτα αλλοτριωμένοι και εγκάθετοι των μέσων αυτών, που εάν αυτούς τους ίδιους τους συναντήσεις, τετ'ατετ ζωντανά, όχι μόνο δεν έχουν άποψη (μόνο βρίζουν και προστυχολογούν) αλλά ούτε ένα επιχείρημα τους δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν. Όταν δε, είσαι δημόσιο πρόσωπο, καλύτερα να κρατάς το στόμα σου κλειστό: τα αδηφάγα τέρατα που δεν έχουν άλλη σοβαρή δουλειά να κάνουν, θα σε κατασπαράξουν. συμπέρασμα: μοιράσου ζωντανά και κατά πρόσωπο αυτό που θέλεις να πείς, η κοινωνική δικτύωση δεν είναι η αληθινή ζωή, η κοινωνική δικτύωση ψεύδεται και μαθαίνεις να επιπλέεις και όχι να ζείς. στην κοινωνική δικτύωση μαθαίνεις να μην είσαι ο εαυτός σου αλλά ένας άνθρωπος έρμαιο που εξευτελίζεται στων εικονικών "σχέσεων και συναναστροφών την καθημερινήν ανοησίαν "..

Σχολίασε ο/η Καλλλιστώ | 10:52:34, Αύγουστος 24th, 2013

Η υπαρξη ενος εικονικου-virtual εαυτου ειναι γνωστη στην ανθρωποτητα απο την προϊστορία της. Το γεγονός δηλαδή να μην μπορουμε να εκφραστουμε καθως ειμαστε και ετσι να φοραμε μια μασκα για να μπορεσουμε να εκτονωθουμε και να παραφρονησουμε ομαδικα για να αποφυγουμε την ασφυξια των κοινωνικων τυπων. Αυτη η μασκα είναι τα "κοινωνικα" δίκτυα. Ενω στην πραγματικη ζωη καποιος ειναι υποδουλος σε μια οικογενεια, σε ενα γραφειο ή στην αφανεια, μεσα απο το κοινωνικο δικτυο και φορώντας μασκα φανταζεται οτι είναι τοσο "σημαντικος" οσο ενας δικτατορας και κανιβαλιζει κατα βουληση τους συνανθρωπους οσο "σημαντικοι" κι αν φαινονται: πολιτικους , διανοουμενους, πλουτοκρατες κλπ. Η εκθεση σε αυτο το ποικιλοχρωμο και καποτε βαρβαρο πληθος, σε αυτη την αγελη και τον ελεγχο της ήταν παντα το τιμημα για αυτους που ζητωντας την αναγνωριση γίνονταν επωνυμοι και πρεπει να το δεχονται. Το να εισαι επωνυμος δεν ειναι ενα ωραιο παραμυθι οπου σε σταματουν στο δρομο καλοβολες νοικοκυρουλες και σου λενε ποσο σε θαυμαζουν. Κρυβει και δρακους.. Απο την αλλη και πισω απο τη προστασια της μασκας μπορουν ανθρωποι να συνεννοηθούν, να αναγνωριστουν διανοητικα, να σχηματισουν ενα μετωπο, να πολεμησουν τη μοναξια, να εξασκησουν το λογο τους.

Φαινεται οτι τα δωρα δεν δινονται χωρις τιμωριες οπως κι οι τιμωριες δεν δινονται χωρις δωρα.

Σχολίασε ο/η Arber | 07:07:30, Αύγουστος 24th, 2013

Η αστραπιαία διάδοση μέσω tweeter ή facebook δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου πρόβλημα καθεαυτό. Το πρόβλημα υπάρχει στην έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στην αντίθετη γνώμη (αυτή με την οποία δε συμφωνούμε) και στην πόλωση των αντιθέσεων που στηρίζεται και τρέφει τον πρωτογονισμό. Καλό/κακό, πρόοδος/αντίδραση, μνημόνιο/αντιμνημόνιο που καταλήγουν στην αταβιστική ανάγκη εξόντωσης της άλλης γνώμης και του άλλου ανθρώπου. Υπάρχει μεγάλη επιθετικότητα στην κοινωνία μας και έλλειψη δημοκρατικών τρόπων συμβίωσης. Αυτό φταίει για τον ιντερνετικό καννιβαλισμό και όχι το internet.

Σχολίασε ο/η takefive | 15:32:05, Αύγουστος 23rd, 2013

Συμφωνώ εν μέρει. Όμως, ένας άνθρωπος μορφωμένος, τέτοιας θέσης, δεν θα έπρεπε, πριν επιπόλαια γράψει κάτι σε ένα κοινωνικό δίκτυο, να έχει εξαντλήσει τις πηγές του και τις πληροφορίες του επί του θέματος; Και εν πάσει περιπτώσει, να αναλογιστεί πρίν προβεί σε μιαν ακραία δήλωση (γνωστή ιδιότητα του Έλληνα να κρίνει προς πάσαν κατεύθυνση) ότι τα κοινωνικά δίκτυα δίνουν την δυνατότητα επισύναψης άρθρων ή μεγαλύτερων απο 140 χαρακτήρες κειμένων, προκειμένου να μας αναπτύξει το σκεπτικό του; Γιατί να μην κρίνουμε κι εμείς επιπόλαια;

Κάθε δράση, έχει αντίδραση. Κάθε άνθρωπος που γράφει σε ένα κοινωνικό δίκτυο επιθυμεί, για να το πώ σε άπταιστα νεοελληνικά, feedback. Δεν απευθύνεται σε αόρατο κοινό. Ήθελε τα Likes και τα RT's τις η κυρία. Τελεία και πάυλα.

Πρωτίστως ένας άνθρωπος των Γραμμάτων, οφείλει να ενώνει τούτο τον κατακερματισμένο τόπο. Όχι να διχάζει. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ας τη βρούμε τη ρημάδα μπάς και βγάλουμε άκρη. Ας διαβάσουμε και κανένα άρθρο της αντίπερα όχθης ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε.

Σχολίασε ο/η mariluu | 11:41:40, Αύγουστος 23rd, 2013

Γιατί ατυχής δήλωση; Μια χαρά τα είπε η γνωστή συγγραφέας. Τώρα αν οι Ελληναράδες δεν καταλαβαίνουν από τίποτα τότε είναι αξιολύπυτοι και όχι μακάριοι. Επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να τους κολακεύουμε!

Σχολίασε ο/η Νίκος | 10:37:01, Αύγουστος 23rd, 2013

Θα γίνω προσβλητικός εδώ αλλά δεν βγάζω τον εαυτό μου εκτός - κι εγώ μέσα είμαι και πρώτος και καλύτερος (ή μάλλον χειρότερος). Λοιπόν:

Τον χαρακτηρισμό "κοινωνικά δίκτυα" μόνο ως ευφημισμό μπορώ να τον εκλάβω. Αυτά είναι δωρεάν πηγές τεράστιας μάζας δεδομένων για το business intelligence των μεγάλων επιχειρήσεων, που εκμεταλλεύονται την σάχλα αυτοπροβολής των ηλιθίων. (Από τους οποίους έχουμε υπεραρκετούς!) Γίνε σημαντικός για μία μέρα, πες μας ποιος είσαι, που μένεις, τι τρως, τι πίνεις, τι δουλειά κάνεις, τι θέλεις, κλπ., ξεβρακώσου μπροστά μας έχοντας την εντύπωση ότι κάτι παριστάνεις. Προ πάντων αν είσαι νεοελληνίδα "καλλιτέχνης" (που δεν την ξέρει ούυε η γιαγιά της) ξέρουμε πως δεν μπορείς να αντισταθείς! Κι εμείς στο μεταξύ ετοιμάζουμε τα άχρηστα προϊόντα με τα οποία σε εξαπατούμε, ξέροντας από σένα τον ίδιο τα πιο προσωπικά σου θέματα. Γιατί, βλέπεις, όταν ένας μεμονωμένος ηλίθιος νομίζει ότι ντε και καλά πρέπει να βγάλει λόγο για τις συνήθειές του και να μας πληροφορήσει λεπτομερέστατα για τις χαζαμάρες του, τότε δεν μας κάνει ούτε ζέστη ούτε κρύο. Όταν όμως εκατομύρια αφελέστατοι ιθαγενείς μας λένε με τι χάντρες προτιμούν να πιαστούν κορόιδα, τότε αλλάζουν τα πράγματα. Αντί να τηλεφωνούμε κάθε βλάκα ξεχωριστά και να σπαταλάμε τσουβάλια λεφτά για να μάθουμε τα στοιχεία και τα δεδομένα τους, αυτοί μας τα λένε κι από μόνοι τους όταν έχουν την εντύπωση ότι έτσι γίνονται σούπερ σταρ.

Η διαφορά με τις ιστοσελίδες σας, όπου οι αναγνώστες μπορούν να σχολιάσουν, είναι πως εδώ δεν γνωστοποιώ στο καθένα τι νούμερο βρακί φοράω αλλά συ-σκέπομαι επί ενός ορισμένου ζητήματος. (Ορισμένου ζητήματος, κι όχι πες ό,τι νά ΄ναι.) Εκτός πια κι αν αρχίζουμε κι εδώ να χρησιμοποιούμε την δυνατότητα αυτή για να φλομώσουμε το διαδύκτιο με τη "σημαντικότητά" μας, δίνοντας στην Κ την παραπέρα δυνατότητα να δει τι θέλει ν' ακούσει η μάζα για να πουλάει φύλλα. Ή μήπως έγινε ήδη κι αυτό;

Τα είπα και ξαλάφρωσα. Πάω τώρα να χαραμίσω τον χρόνο μου ζαβλακωμένος πάνω στο πληκτρολόγιο ώρες ολόκληρες γράφοντας περί του εαυτού μου.

Σχολίασε ο/η Ένας αναγνώστης | 08:00:24, Αύγουστος 23rd, 2013

Σαφή και απολύτως αναμφισβήτητα δείγματα παρακμής ενός πολιτισμού, μιας κοινωνίας, ενός λαού γενικά είναι η χρήση του γλωσσικού τους μέσου επικοινωνίας. Το κείμενο αυτό αποτελεί περίτρανο δείγμα και σαφή επιβεβαίωση ότι η κρίση που σαρώνει τη χώρα είναι κατά πρώτο και κύριο λόγο πολιτισμική, είναι κρίση εθνικής ταυτότητας! Δείγματα: "Οι χρήστες του twitter", "το δικό της tweet", "από το twitter", "από το facebook", "παρακολούθησε live", "στο Ιντερνετ", "που "τουίταρε", "στο facebook ή στο twitter", "τα social media". Καληνύχτα σας.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Θ. Νικ. Α.

Σχολίασε ο/η Θ. Νικ. Α. | 23:56:27, Αύγουστος 22nd, 2013

Η κ. Διβάνη δέχτηκε κριτική και αγενή σχόλια. Ίσως, γιατί η σημερινή κοινωνία δεν επιβραβεύει συμπεριφρορές τύπου Ιαβέρη. Το άτυχο 18χρονο αγόρι πήδηξε από το τρόλλεϋ, γιατί δεν είχε εισιτήριο και φοβόταν τον ελεγκτή, το πρόστιμο και τα συνεπακόλουθα. Το γεγονός, λοιπόν και μόνον, ότι ένα νέο παιδί με σβησμένα όνειρα και ελπίδες από τα 18 του προτίμησε τον θάνατο από τον εξευτελισμό έπρεπε να προβληματίσει την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η κυρία Διβάνη μετά το σχόλιο της όφειλε να ζητήσει απλά μια συγγνώμη και όχι να προσπαθεί να βρει δικαίωση. Όλα τα άλλα περιττεύουν.

Σχολίασε ο/η Dr. G. A. P. | 22:50:53, Αύγουστος 22nd, 2013

Πως μπορουμε να κρινουμε το σχολιο για ενα συμβαν οταν δεν γνωριζουμε πως ακριβως εξελιχθηκε το συμβαν; Ακομα ερευναται...

Ο χαρακτηρισμος "τζαμπατζης" της συγγραφεως για τον θανοντα αν και ατυχης ήταν ωστοσο αληθης- ασχετα για ποιο λογο. Επισης η αποψη της κας Διβανη οτι για ενα ατυχες συμβαν δεν πρεπει να σταματησουν οι ελεγχοι (οι οποιοι ειναι απαραιτητοι για να συνεχισουμε να απολαμβανουμε ενα κοινωνικο αγαθο) ειναι επισης σωστη.

Σχολίασε ο/η peccato | 21:48:27, Αύγουστος 22nd, 2013

Φύλλο εργασίας (ενδεικτικό)

Και οι δύο εφημερίδες αναφέρονται στην ίδια είδηση. Ποιο είναι το θέμα της;
…………………………………………………………………………………………………..
…………………………………………………………………………………………………..
Η είδηση αυτή προϋποθέτει μια άλλη, που προηγήθηκε ………………………………………
………………………………………………………………………………………………….
………………………………………………………………………………………………….
Να εντοπίσετε τα σχόλια του αρθρογράφου σε καθεμιά από τις εφημερίδες:
Εφημ. Έθνος: …………………………………………………………………………………
Εφημ. Καθημερινή: ………………………………………………………………………….
………………………………………………………………………………………………..
Ποια από τις δύο εκδοχές της είδησης προτιμάτε; ………………………………………….
Γιατί; …………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………..
…………………………………………………………………………………………………
Από τα σχόλια των αναγνωστών για το tweet της κ. Διβάνη διαλέξτε τρία: ένα αρνητικό, ένα θετικό και ένα ουδέτερο. Παρουσιάστε τα στην τάξη, εξηγώντας την επιλογή σας.
Αρνητικό: ………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………..
Θετικό: ………………………………………………………………………………………….
………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………..
Ουδέτερο: ………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………..

Εργασία για το σπίτι

Από τα σχόλια των αναγνωστών της εφημερίδας:

Α) να εντοπίσετε εκείνα που αναφέρονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Β) να καταγράψετε τις απόψεις που διατυπώνονται για το θέμα αυτό

Γ)  με βάση τις απόψεις των αναγνωστών να φτιάξετε μια παράγραφο στην οποία θα παρουσιάσετε την κριτική που ασκείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αναπτύξτε την παράγραφό σας με τον τρόπο της σύγκρισης-αντίθεσης.